Ranienie najbliższych jest zbyt łatwe.
Chciałoby się o nich wiedzieć wszystko.
Znowu widziałam Ricka. Ciekawy gość.
Zabawny, ale nie materiał na męża.
Ciężko było wrócić do chodzenia na randki, ale udało się.
Znów tu jestem.
Chciałabym zadzwonić do Johna,
ale gdy słyszę jego głos, pęka mi serce.
Przeciąganie tego nie jest dla nikogo zdrowe.
Podjęliśmy decyzję, trzymajmy się jej.
Przekazałam Rickowi słowa lekarza. Nie był zadowolony.
Boję się.
Widzisz rzeczy, których nie zapomnisz.
Aż chce się coś zepsuć.
I...
Chyba złamałam tacie serce.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Scout, pospiesz się.
Mam zajęcia.
Samo używanie łazienki po tobie jest dość obrzydliwe.
Musicie...
Cześć.
Scout, nie!
Zwiedzaj, nie śpij!
Tak się nie mówi, głupku.
Nie słyszę, moje sikanie cię zagłusza.
O nie, chybiłem.
Jesteś obrzydliwy.
Scout jest wkurzający.
To moja koszulka.
Wybacz.
Miałam ograniczony wybór. Albo twoja, albo...
JESTEM Z GŁUPKIEM
Dostałam ją od mamy.
Przebiorę się.
Zostaw ją sobie.
Dobra.
Uważaj.
- Tutaj ostrożnie. - Dobrze.
Brawo, skarbie.
Lada chwila będziesz biegała na pięć kilometrów.
Co za widok.
Zapiera dech.
To chyba dobry moment,
żeby sprawdzić nawigację,
odetchnąć,
nie zemdleć.
Dam ci odetchnąć przed Czarcim Stokiem.
Widzę dobre miejsce.
Jeszcze parę metrów.
Czarci Stok?
Kto wymyśla te nazwy?
Zazwyczaj krewny ofiary.
Miło słyszeć.
Amanda!
Idzie nam chyba coraz gorzej.
Powinniście być w szczytowej formie, ale…
West.
Lepiej późno niż wcale. Miło mi.
Panowie.
Jakie są klucze do sukcesu w zapasach?
- Jeden? - Etyka pracy.
- Dyscyplina. - A trzeci?
- Psychika. - Miejscówka.
Który to?
To Scout.
Nic nie mówiłem, chuju.
Wolno nam przeklinać?
To nie jest przekleństwo.
Co dokładnie teraz powiesz?
- Teraz powiesz... - Przepraszam.
- Głośniej. - Przepraszam.
Pierwsze ostrzeżenie.
Skucha.
Polecam różę pompadour, to odcień różowego.
Różowy?
- Są inne kolory? - Wiele.
- Prześle mi pan zdjęcia? - Oczywiście.
Poproszę jeszcze datę urodzenia.
Trzydziesty pierwszy grudnia 1972 roku.
Sarah? Sarah West?
- Sarah. - Przez „h”?
Tak.
- Grawer robimy szybko. - Dobrze.
Musimy wybrać kamień...
Tak, z grawerem.
- Dziękuję. - Dobrze.
Wyślę zdjęcia i porozmawiamy.
Dobrze, oddzwonię.
Jak tylko oglądnę zdjęcia.
Może być?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Sylvie do Johna. - Mów.
Matka z córką utknęły przy klifie.
Wezwę śmigłowiec, możesz do nich podjechać?
Jadę.
Wysyłam współrzędne.
Świetnie.
Cześć.
- Co was tak bawi? - Usiądźcie.
Nie znam się na tym.
Możecie mi z tym pomóc?
Ja mogę.
Chcę się połączyć z telewizorem.
PIJANA TAYLOR OMDLENIA SĄ WARTE 1000 SŁÓW
Taylor, tak mi przykro.
Co to ma być?
Kto to robi?
Uwaga.
Zaraz Z-E-M-D-L-E-J-E.
Atak, ręce w ruchu.
Nie stawaj w miejscu.
Atakuj, no już, Jason.
Tak jest, masz go.
Masz go.
Zrób miejsce, ładnie.
Dobrze.
Świetna obrona, Emile.
Dziękuję.
Pokonałem go.
Wiem.
Po prostu zachęcam go do walki.
Uwaga.
Bo się popłacze.
- Idziemy na zewnątrz? - West!
To drugie ostrzeżenie! Zmądrzej.
Pompki przed kolejną rundą.
Proszę bardzo.
- Mogę prosić o cytrynę? - Jasne.
Odmowa obsługi na podstawie uprzedzeń jest nielegalna.
Co się zmieniło między chwilą, kiedy zgodziłaś się na kolację
i wczorajszą randką?
To nie miała być randka.
Manipulujesz mną przez ten podpis.
Z premedytacją.
Zmieniłem się.
Udowodnię to, daj mi szansę.
Mogę też wyjść i nigdy mnie już nie spotkasz.
Dobra.
No dobra.
Spieprzyłam sprawę.
Miałam nic nie mówić.
Ale?
Ale był tak złośliwy, że się wygadałam.
Obwiniasz siebie czy jego?
Nie wiem.
To miała być tajemnica, miałam być ponad to,
ale ciągle naciskał.
To on mnie zmusił.
To jego wina.
Proponuję, żebyśmy na razie nikogo nie winili.
W głębi oboje jesteście zranieni.
Złość jest symptomem.
Obwinianie też.
Frustracja wynika ze straty, nad którą nie miałaś żadnej kontroli.
Dojdźmy do tego, co ją napędza.
John West, SAR w Turtle Island Bay.
Theresa, dobrze, że pan tu jest.
Chodziłyśmy po okolicy z córką. Nagle się poślizgnęła i spadła.
- Gdzie? - Tam.
Proszę się odsunąć, to niebezpieczne.
- Amanda? - Kto tam?
Tu John West, SAR w Turtle Island Bay.
Ależ mi wstyd.
A poza tym? Krwawisz? Złamałaś coś?
Nienawidzę spacerów.
Ściągnijcie mnie stąd.
Spokojnie, już po spacerze.
Wrócisz do domu na kolację.
- Wspaniała wiadomość. - No to lecimy.
Dziękuję.
Schodzę po ciebie.
Zaraz cię wyciągniemy.
Tylko szybko.
Rzucam linę, uważaj.
- Wyciągnę ją stąd. - Dobrze.
Dziękuję.
Już schodzę.
Mam cię.
Zaraz stąd wyjdziesz.
No dobrze.
Założymy uprząż
i zaraz wyjdziesz.
- Cholera! - Dobrze.
Jeszcze raz, trenerze.
Przegrywasz, odpadasz.
Poślizgnąłem się.
Do dwóch wygranych?
Dobra?
No dobra.
- Tylko raz. - Dobrze.
Jedziemy.
Gotowi?
No i już.
Słabo.
Do trzech?
Przegrałeś, odpadasz.
Synek tatusia nie potrafi pogodzić się z porażką?
Już rozumiem.
To maminsynek.
Nie mów tak, jego mama umarła.
Wybacz...
maminsynku.
Dosyć!
Jason, uspokój się!
Uspokój się, starczy już.
Dość.
West, trzecie przewinienie.
Mam ochotę cię wyrzucić, ale pozwolę ci to odpracować.
Będziesz biegał, dzisiaj o 19.
Teraz znikaj stąd!
Zanim zmienię zdanie.
Jason, chodź tu.
Myślisz, że jestem ślepy i głuchy?
Rób tak dalej,
a też wylecisz.
Dasz mi pięć minut?
Proszę tylko o pięć minut.
Muszę upiec ciasta.
Pomogę ci.
Charlie, posłuchaj.
Chcę tylko...
Wysłuchaj mnie.
Wtedy wszystko podpiszę.
Pięć minut.
Dobrze się spisałaś.
Dziękuję.
Tylko nie zapomnij...
Wszystkiego spisać, wiem.
TATA
Cześć.
Mówiłam, że nie mogę nigdzie iść.
Szlaban na tydzień mi wystarczy.
Odwieziemy cię do domu.
Żebyś nie wpadła w tarapaty.
O nie.
- Nie mogę. - Naprawdę?
Wskakuj.
Będziesz szybciej.
- No wchodź. - Twój tata się ucieszy.
- No dobra. - Świetnie.
ZAMKNIĘTE
Dzięki.
Mówiłam na serio.
Tylko wejdę do łazienki.
Właśnie.
Na chwilkę.
- Tylko łazienka. - No dobra.
Moment.
To jest pingwin?
To nie może być pingwin.
- Cześć. - To jest Tux.
- Uważaj, gryzie złodziejki. - Zabawne.
I wspólników.
Już dobrze.
Już prawie po wszystkim.
Gotowa? Teraz powolutku się obrócisz.
Oddychaj i nie patrz w dół.
Obróć się. Oddychaj.
Tylko zapnę uprząż
i stąd pójdziemy.
Znasz kawały?
Jasne.
Jak się wabi pies-iluzjonista?
No nie wiem.
Labrakadabror.
Dobry żart.
Spodobałby się mojej żonie.
Ma dobre poczucie humoru.
Miała.
Parę miesięcy temu umarła.
Przykro mi.
Mam trójkę dzieci.
Na pewno są z ciebie dumne.
Nie jestem pewny.
Bycie mamą i tatą jest trudne.
Ciągle coś robisz źle.
Omijam zawody, córka ląduje w areszcie.
Znowu.
Chwycę podnośnik.
I już wychodzimy.
Krok po kroku, dobrze?
- Idziemy. - Tak jest.
I w górę.
Trzymam cię.
Mieliście iść do łazienki.
Wyluzuj się.
Tata i tak jest wkurzony, co masz do stracenia?
- Wchodzę w to. - Ja też.
ALE SŁABA
WSZYSTKO DLA UWAGI
WARTO PRZYCHODZIĆ NA TE UROCZYSTOŚCI.
Pani Kapitan, wrócę do tej trzygodzinnej wycieczki.
Mogę się poprawić?
Poprawka randki. Albo nawet reset.
Jasne, ale nie było aż tak źle.
Serio?
Byłeś przeuroczy.
Chciałem ci coś powiedzieć,
ale nie dałem rady.
Minęła już godzina?
- Godzina? - Musicie iść.
Nie mogę wkurzać taty.
- Dobra. - Gdzie Gwen?
Chyba nie powinna zostawać z Tux.
Patrzcie, ona pozuje.
Przeurocza.
- Wybacz. - Cześć, przystojniaku.
Cześć.
- Gwen. - Scout.
Miło mi.
Mnie również.
Theresa!
Tak?
Musisz mi pomóc.
Co mogę zrobić?
Amanda się denerwuje i nie mogę użyć podnośnika.
Na przednim siedzeniu w aucie
- leży pilot do wyciągarki. - Dobrze.
Wyciągnij nas stąd.
Tak jest.
Dam radę.
Zaraz stąd wyjdziemy.
Trzymaj się, dobrze?
Jeszcze sekunda.
I już.
Wychodzimy.
Uważaj na nogi.
Dobrze.
Gwen.
Zamknij drzwi.
- Czy ty... - Drzwi!
Przepraszam.
Henry?
Uwielbiam ten widok.
Słuchaj...
Wiem, nie załatwiłem tego jak należy.
Oboje byliśmy zdezorientowani i...
Ja nie byłam.
Ty miałeś priorytety.
Chciałeś tego, co dobre dla Alexa.
To Charlie jest dobra dla Alexa.
Proszę cię.
Czemu to mówisz?
Czemu?
Naprawdę na to zasługuję?
Byłem aż tak zły?
Zawsze...
Myślałem, że byliśmy świetną parą.
Czemu odszedłeś?
- Musiałem podróżować… - Nie fizycznie.
Emocjonalnie.
Czemu odszedłeś?
Co sprawiło…
że odszedłeś?
Pamiętasz?
No właśnie.
Gwen…
Przyczepmy jej dzwonek.
Boli cię ręka?
Ryzyko zawodowe.
Znajdź inną ścieżkę kariery. Co robisz?
Zapasy.
- Dobrze płacą? - Nie.
Do tego mam w drużynie psychopatę, który się na mnie uwziął.
Jestem jego workiem treningowym.
- Uroczo. - Jest super.
Która jest?
Muszę wracać do szkoły.
- Teraz? - Tak.
- Mam karne ćwiczenia. - Walić to, nie jedź.
Nie chcę.
Po co to robisz?
Jesteś masochistą? On pozwala cię bić, a potem daje ci karę.
Olej to.
Nie wyrzucą cię przecież z drużyny. Ile robisz na płaskiej?
- Siedemdziesiąt. - Marzenie trenera.
I moje...
Pokaż, że masz jaja, postaw się.
Albo weź je Henry’emu, on swoich nie używa.
Tu jesteś.
Koniec imprezy, jedziemy.
Wszyscy powinniście się rozchmurzyć.
Muszę wam pomóc.
To Gwenznaczenie.
- Scout, nie śliń się. - Co?
Jak tata was tu spotka, to jestem martwa.
Wyszłam, ale Scout mnie zaprosił.
On nie ma szlabanu, więc ty jesteś bezpieczna.
To świetny...
Okropny pomysł.
Wybacz, ale to Gwenznaczenie.
Masz ojca za aż takiego głupka?
Maddie, uspokój się. Tata wróci późno, nic się nie stanie.
Histeryczka.
Spokojnie, to się leczy.
- To nie jest śmieszne. - A jednak.
Wy nie macie szlabanu.
- Jaja sobie robisz? - O nie!
Czemu to zrobiłaś?
- Dość. - Dobrze.
- Spokojnie. - No co ty, Maddie!
Ludzka tarcza!
- O Boże! - Macie za swoje.
Idźcie stąd!
Celuj w nią!
- To ona zaczęła! - Dość!
Świetnie wam idzie, dziewczyny!
No szkoda.
Dobra, kończymy!
Uciekłeś, kiedy straciliśmy dziecko.
Jakbym była...
Przypadkową dziewczyną.
Co?
Byłem szczęśliwy, gdy byłaś w ciąży.
Nie kłam.
Co miałem zrobić?
Cierpiałaś.
Zawsze umiałem wszystko naprawić,
ale tego...
tego nie mogłem.
Znienawidziłem się za to.
Znam się tylko na hokeju.
Tylko tyle umiem.
Zostawiłeś mnie samą.
Przez długie miesiące nie wyszłam z łóżka.
Moja siostra zostawiła wtedy rodzinę,
żeby się mną opiekować, bo bała się, że mogę umrzeć.
To była bez dwóch zdań najgorsza sytuacja,
w której byłam w życiu,
a ty po prostu zniknąłeś.
Rozpłynąłeś się.
Myślałeś chociaż o mnie?
O nim?
Każdego dnia.
Nie mogłem go ożywić.
Myślałem, że ciągle mnie za to winisz.
Bo przypominałem ci to,
co straciliśmy.
Potrzebowałam cię.
Tylko ciebie miałam.
Ja też cierpiałem.
Wiem.
Chodź.
Dzwoniłem,
ale nie odbierałaś.
Uznałem, że chcesz, żebym cię zostawił.
Spójrz na mnie.
Nigdy nie przestałem cię kochać.
Nigdy.
Muszę je zawieźć.
Jan jeszcze nie przywiozła mi auta.
Podrzucę cię.
Z chęcią.
Dobrze.
Nie!
Bez obrotów!
Kto jest gotowy na kolejny wspaniały pomysł Gwen?
O nie.
- Prawda czy wyzwanie? - Nie gram.
- No dobra. - Chodź już.
Zaczniemy od...
prawdy.
Dobra.
Najbardziej emocjonująca rzecz tego dnia?
Ominąłem trening.
To już wiedzieliśmy. Nuda.
Co zrobiłeś?
- Tata cię zabije. - Spokojnie.
Histeryczko.
Jaja sobie robisz?
No już!
Uspokójmy się.
Wybierz następną osobę.
- Henry. - Tak?
Co wybierasz?
Prawdę.
Najdziwniejsza część twojego ciała?
- Wystający pępek. - Słabiutko.
- Bardzo słabo. - Postaraj się.
No dobra.
Maddie jest super.
Maddie, prawda czy wyzwanie?
Wyzwanie.
Dobrze.
Pocałuj Henry’ego.
- Co? Nie. - Nie.
Wybacz,
na zasady nie ma rady, do roboty.
Zapomnij.
Dorzucę coś ekstra.
Pocałuj go, a natychmiast wyjdę.
Obiecujesz?
Słowo Scouta.
Wspaniale.
Świetna robota.
- Komplet punktów. - Super.
- Kiedy ślub? - Wyjątkowe.
Dobra.
- Jeszcze raz. - Dość!
John do bazy.
Śmigłowiec będzie tam za pół godziny.
Jesteśmy już na górze. Przekaż Fairfield, że nie będą potrzebni.
Żadnych złamań ani poważnego krwawienia.
Same obtarcia i guzy.
Odwiozę ją na SOR.
Przyjęłam. Dobra robota, szefie.
Będzie piekło.
Już dobrze.
To była trudna trasa na Czarci Stok.
Sugeruję przerwę od tych spacerów.
- Mamo, słyszałaś? - No dobrze.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Wybrałam mu imię.
Thomas.
Po dziadku.
Tak jest!
- I mamy nową grę. - Nieźle.
Rzuć do mnie.
- Czekaj. - Zero na dwieście.
Dasz radę?
Ty mi coś rzuć.
Co się dzieje?
Co jest, do cholery?
Kim jesteście?
Henry, przyjaciel Maddie.
No dobrze.
Masz szlaban, ojciec zwariuje.
Posprzątajcie.
Ty idziesz ze mną.
Chociaż spróbuj wczuć się teraz w sytuację ojca.
Ma dużo na głowie.
Miał cię nie oskarżać?
Aresztowali cię już drugi raz.
Nie dałabyś córce szlabanu?
Dałabym.
Fakt.
Wydaje ci się, że powinien cię przeprosić.
Ale może ty...
Powinnaś wykazać się empatią…
choć raz.
Mam propozycję.
Przeproś ojca…
a pomogę ci z tym bajzlem.
Umowa stoi?
- Umowa stoi? - Tak.
Umowa stoi.
I dobrze.
Wiem, że podsłuchiwaliście.
Chodźcie tu.
- Hormonalny. - Tak?
Zanieś ręczniki do pralni.
- Ty. - Gwen.
Gwen, posprzątaj na zewnątrz, bo nie chcę…
Nie param się pracą fizyczną.
Dzwonię na policję.
Szybko się pochrzaniło.
- Pójdę z nią. - Nie, idziesz ze mną.
Gdzie jest Taylor?
Ostatnio płakała w łazience.
Świetnie.
Posprzątajcie, mamy mało czasu.
Co się dzieje?
Chcesz porozmawiać?
Mam wrażenie, że w ogóle nie będę miała w szkole życia.
Całą szkołę miałam takie wrażenie.
Nie mieliście iPhone’ów.
Fakt.
Chodzi o…
FaceTime’a?
Facebooka.
SnapSkrzata?
Bardzo śmieszne.
- Instakram? - Już dość.
Pokażę ci, ale obiecaj,
że nie będziesz się śmiać.
Obiecuję.
Uciekłabym, ale to Scout tak robi.
Zemdlałam przy wszystkich.
To nienormalne.
Byłaś zestresowana,
miałaś niski poziom cukru, to mógł być każdy.
Nie bądź dla siebie taka surowa.
No chodź.
Siądź.
Przypomnij mi jedną rzecz.
Kto wygrał te zawody?
Ja.
Kto wygrał, mdlejąc?
To też ja.
To tyle.
Nigdy nie byłam z kogoś tak dumna jak wtedy.
Wygrałaś.
Mdlejąc.
To szaleństwo.
Mdlejąca zwyciężczyni.
Wygrałaś.
Mam pomysł.
Jutro we dwie bierzemy wolne.
Dzień zdrowia psychicznego, dobra?
Dobra.
No chodź.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Cześć.
Masz chwilę?
Muszę...
O czymś z tobą pogadać.
Jasne.
No dobra.
Maddie powiedziała mi coś dziwnego.
Chodzi o...
Chodzi o Sarah.
Dobrze.
Powiedziała,
że Sarah mnie zdradzała.
- Co? - Tak.
Niemożliwe.
To jest niemożliwe.
Wiem, ale...
Była tego taka pewna.
Mówiła tak dobitnie.
Sarah cię nie zdradzała.
Wiedziałabym.
To czemu coś takiego powiedziała?
Jest nastolatką.
Jest wkurzona.
Radzi sobie ze śmiercią matki i oskarżeniem o kradzież.
Próbowała cię zranić.
Dobrze jej poszło.
Fakt.
Na pewno?
Na sto procent.
Dobrze.
Wszystko gra?
- Tak. - To dobrze.
Cześć.
Co u ciebie?
Chyba jestem złym człowiekiem.
Czasem sprawiam, że tak się czujesz.
Nienawidzę się za to.
Wybacz, nie zawsze mi wychodzi, ale…
Staram się.
Wiem.
Też robiłem błędy w twoim wieku.
To wiem na pewno.
Nienawidzę jednej rzeczy.
Wiesz, że cię kocham,
ale czasami przeze mnie czujesz, że nieprzesadnie cię lubię.
Nie chcę tego robić.
Przepraszam, tato.
Powiedziałam i zrobiłam rzeczy, które chciałabym cofnąć.
Doceniam to.
Chciałbym wszystko zresetować.
Musisz wiedzieć, że…
Kocham cię.
Jestem przy tobie.
Potrzebuję cię.
Ja ciebie też, tato.
Zrobiłaś pranie?
Tak.
Mówiłam przecież, że się staram.
Dziękuję.
Walka na poduszki! Chodźcie tu!
Walka na poduszki!
Mogę dołączyć?
Gdy kogoś skrzywdzimy,
wybaczenie nawet drobnych rzeczy staje się trudne.
Ale jeśli nie nauczymy się odpuszczać,
nie dowiemy się, że uraza jest warta dużo mniej,
niż stojąca przed tobą miłość.
Napisy: Jędrzej Kogut